Keulen met baby en trein

In september gingen mijn man en ik, samen met Max, een paar dagen naar Keulen.

Zoals je misschien wel weet reizen wij graag met de trein. Dus ook dit keer gingen we met ons geliefde vervoermiddel. Dat viel echt goed mee. We namen de trein tot Brussel en dan stapten we over op de Thalys. Ook Max deed het goed op de trein. Hij was heel geboeid door het voorbij glijdende landschap. Op een paar uurtjes waren we er.

In Keulen aangekomen gingen we recht naar het hotel. We hebben ons wat laten gaan qua luxe en kozen voor een 5-sterrenhotel: Hotel Mondial am Dom (wij boekten via holidayline), dicht bij het station, zo'n 5 minuten wandelen. Zowel op vlak van ligging als service bleek dit een goede keuze. En een tip die ik voor mezelf wil onthouden: met een kleine baby is het handig als je geen 7 metro's meer moet nemen nadat je bent aangekomen op je bestemming.

Het hotel lag midden tussen heel wat bezienswaardigheden. We hebben het hele weekend dan ook te voet de stad doorkruist. Max sliep lekker in de draagdoek. Heel gemakkelijk en ontspannen. De Duitsers staan ook erg open tegenover borstvoeding, dus voeden in het openbaar was geen probleem.

We bezochten de Dom en maakten een stadswandeling langs verschillende bezienswaardigheden. De winkelstraat was ons wel iets te druk.

We bezochten ook het chocolademuseum, maar dat was een minder groot succes, omdat we elkaar uit het oog verloren waren en uiteindelijk na 45min elkaar buiten pas terug hadden gevonden.

Al bij al was het een leuk tripje, in een mooi, net hotel, op slechts een paar uurtjes.

Een echte aanrader!

Mijn bevallingsverhaal

Hoe ik het mij nu, 7 maanden later herinner. (Mijn man herinnert zich het hier en daar anders, waarschijnlijk ben ik dus wel al heel wat vergeten) En hoe ik mij de weken daarna voelde...

Bevallingsverhalen zijn vaak de puurste horror, je zou er bijna niet aan willen beginnen...
Ik zou dat anders doen! Prenatale lessen, prenatale yoga, bevallingsworkshop, boeken gelezen bij de vleet, begeleiding door de vroedvrouw, geen onnodige medische trammelant...

Toch ging het niet zoals ik gehoopt had. Misschien omdat ik het zo hard (niet) wilde?

Na een redelijk vlotte zwangerschap, begon de aankondiging van de bevalling eigenlijk al een week op voorhand. Gerommel, veel gerommel, niet fraai... Ik dacht, nu, zeker iets fout gegeten? Na een dag of twee ging het over, om twee dagen later terug op te komen zetten. Dit was op woensdag. Volgens mijn vroedvrouw was er niks aan de hand. De baby was ook nog niet ingedaald en ik had nog wel wat tijd, het was nog maar week 38. Toch moet ik het zelf wel wat aangevoeld hebben, er stond namelijk voor vrijdag 19u30 een quiz gepland, waar ik de resultaten mee zou corrigeren. Die heb ik afgezegd.

Vrijdag om 19u30 brak mijn water.

Ja, zoals op televisie, midden in de living.

De vroedvrouw werd gebeld, want mijn baby was niet ingedaald, dus moest er snel gecontroleerd worden of de navelstreng niet mee naar buiten was gevloeid. Gelukkig was dat niet het geval. Omdat ik niet meteen weeën had, legde de vroedvrouw mij rustig op de zetel en masseerde mijn voeten met speciale kruidige oliën. Na een tijdje begon ik wel wat te voelen.

Omdat de bevalling nog niet echt doorzette ging de vroedvrouw nog even slapen, zodra er iets was mochten we haar opbellen.

Twee uur later mocht ze van mij wel terugkomen (hoe laat het toen was weet ik niet meer), dit was het echte werk, toch? Er was toch zeker wel progressie? Die was er, maar...

Het ging traag...

Om +/-12u 's middags de volgende dag gingen we naar het ziekenhuis. Mijn lieve schoonbroer kwam ons ophalen en samen gingen we naar het ziekenhuis. Ik op de achterbank, lekker weeën weg zuchtend en al roepend dat hij de bulten moest vermijden, of ten minste rustig aan doen. Hij parkeerde op de parking, dat was natuurlijk te ver voor mij, dus weer riep, dit keer dat hij dichterbij moest zien te komen (en ook, ik had geen schoenen aan, want niks paste nog en nee, ik wou niet door het gras met mijn sokken).

Na een heel gedoe aan de inschrijfbalie, over het al dan niet in een rolstoel naar de materniteit te worden gebracht, wat mijn vroedvrouw niet wou (en ik in de eerste plaats ook niet), maar men in het ziekenhuis als standaard beschouwde, zei mijn man, allee, kom ga snel zitten, en gaf ik toe (die arme verpleger ook...). En ja, misschien had ik dat kwartier lopen wel echt niet gehaald, dus het was waarschijnlijk wel het beste.

Op dit moment had ik al (nog maar) 5cm. Ik heb me gedurende de hele bevalling niet willen blindstaren op de centimeters. Ik had zoiets van, elke wee die komt, die komt en daar focus ik me op. En ook op, ik kan dit, ik kan dit, ik kan dit. Ik was niet bezig met de tijd en hoe lang al, maar besefte wel dat het niet heel vlot ging.

Al vanaf het vertrek had ik me gefocust op het bad dat in het ziekenhuis zou kunnen worden genomen. Dit zou ontspannend en pijnstillend werken. Dat was echt mijn lichtpuntje. Eerst moest ik nog aan de monitor. Gek genoeg deed dit voor mij echt pijn. Ik kon niks verdragen op of aan mijn buik. Alles verkrampte dan en maakte de weeën onhoudbaar. Ik mocht gelukkig staande aan de monitor, in dat bed had ik nooit geraakt, dat leek een beklimming van de Mount Everest op dat moment. Na een tijdje mocht ik dan in het bad. Dit deed in eerste instantie zeker goed. De pijn was dragelijker.

Ik heb lang in dat bad gezeten. Na heel lang (ik hoorde de vrouw in de kamer ernaast al bevallen zijn, heel frustrerend...), was ik er precies klaar mee, ik wilde bevallen en wel nu! Dus ik vroeg aan mijn vroedvrouw of ik mocht persen. Zij zei, als je moet persen mag je persen. Dat deed ik. Vanaf toen ging het bergaf. De pijn was niet meer weg te krijgen, buikademhaling my ass, alles was compleet verkrampt...

Ik was geen makkelijke patiënt, dat geef ik toe, dat toucheren, hoogst onaangenaam! Maar na een tijdje persen, dat leek voor mij uren te duren, bleek dat ik nog maar 7cm had...

Ik werd uit het bad gehaald, dat voor mij plots erg beklemmend werkte. Net op dat moment kwam er een vroedvrouw van het ziekenhuis binnen in de arbeidskamer, zij vond het duidelijk welletjes en stelde een epidurale voor. Dit wou ik eigenlijk echt niet, maar ik had nu, na zo'n 20u echt wel veel pijn en ik was ook echt moe. Ik brulde half huilend, van pijn, woede, frustratie en teleurstelling in mezelf, dat ze die dan maar moesten zetten.

Mijn vroedvrouw werd een beetje boos. Dat ik de moed aan het verliezen was, dat ik mij moest herpakken. Dat we nu moesten beslissen, een epidurale of andere opties om te ontspannen daar beneden. Dat ze even weg ging en 'wat jullie daar op dat bed dan doen, zijn mijn zaken niet'. Ik weet nog altijd niet goed wat zij daar nu effectief insinueerde, maar ik voelde mij heel erg alleen en niet geholpen op dat moment. Ik was zo ver weg. Mijn man heeft me door die minuten? uren? gesleept totdat er iemand terugkwam. Ik weet niet meer wie dat was, mijn zelfstandige vroedvrouw? die van het ziekenhuis?

Plots was de kamer vol mensen en was er twijfel of ik al of niet allergisch was voor de verdovingsvloeistof, wat ik niet ben, maar wat mijn vroedvrouwen fout hadden genoteerd... Dus brulde ik alweer, half, het bijna opgevend, met mijn laatste krachten...

Ik zat dan op bed, drie mensen hielden mij vast om de epidurale te zetten. De naald van de spuit was te groot, dus moesten ze ook nog een andere halen. Dit alles is voor mij nu echt een complete waas. Ik voelde alleen mijn baby heel hard trappelen, alsof hij in nood was... Ik kneep de handen van de vroedvrouw van het ziekenhuis fijn en zij gaf me de moed om nog even door te gaan tot de spuit erin zou zitten.

Vanaf toen werd alles rustiger, de pijn ging gelukkig langzaam weg, ik hing terug aan de monitor, maar voelde er niks van.

Met mijn baby ging het niet zo goed. Dat had ik toen niet door. De vroedvrouwen kwamen mij verleggen om te zien of hij het beter zou doen als ik in een andere positie lag. Ze gaven mij nog een uurtje om volledige ontsluiting te krijgen.

Ik was toen terug heel helder en zei tegen mijn man: dit wordt keizersnede, blijf bij onze baby, wat er ook gebeurt.

Niet veel later kwam de gynaecoloog van wacht binnen, toevallig iemand waarmee ik vroeger gestudeerd had, dat voelde heel geruststellend, een bekend gezicht. Zij bevestigde mijn vermoeden al. Slechts 8cm, keizersnede. Binnen 1u op de operatietafel. Het was toen al terug donker.

Ik werd klaargemaakt voor de operatie, zo'n vies drankje, blaassonde... Mijn man moest wat papieren ondertekenen en bleef achter.

Ik trilde de hele operatie lang en dacht alleen maar: ik wil niet doodgaan, ik wil niet doodgaan, ik wil niet doodgaan.

En plots, om 23u16 zweefde hij door de lucht, ik hoorde niks, mijn hart verkrampte, moet een baby niet huilen? Maar dan, na een paar seconden hoorde ik hem in de kamer ernaast, zijn eerste huiltje. Oef. Mijn man en ik keken elkaar ietwat angstig aan. Een verpleegster spoorde mijn man aan om te gaan kijken. Dus mijn man ging er naartoe. Terwijl ik daar lag. Ik ben de vroedvrouw die hem even op mij heeft gelegd heel erg dankbaar en hij heeft dan ook twee kleine hapjes kunnen drinken. Voor mij lijkt het slechts 2 seconden, maar het zullen wel zeker 5 à 10 minuten geweest zijn. Denk ik, hoop ik.

Het heeft daarna 1,5 uur geduurd voor ik hem weer zag. Mijn lieve Max. Mijn mooie baby.

Gelukkig hapte hij na die lange tijd weer goed aan en was de borstvoeding daarna meteen vertrokken.

Ik was wat apathisch die eerste tijd, misschien wel wat in shock.

Had ik mijn baby in gevaar gebracht door poliklinisch te willen bevallen?
Dat vraagteken werd al snel een uitroepteken, althans voor mij.

Al mijn alternatieve neigingen gingen die eerste dagen overboord, ik deed gewillig alles wat er mij werd gezegd, ik vroeg zelfs niet om vegetarische maaltijden in het ziekenhuis.

De verpleegsters waren heel lief, aan het ziekenhuisverblijf zelf heb ik heel goede herinneringen.

De eerste weken na de geboorte van Max waren heel emotioneel. Ik had dat eerste belangrijke levensuur gemist. Ik voelde mij gefaald vanaf het eerste moment, ik was er niet geweest voor mijn kind. Wij hadden dat eerste uur met elkaar gemist.

Na een week of twee heb ik mezelf bij elkaar gepakt en mijn zoontje dicht bij mij gehouden.
Ik was er dan wel niet dat eerste uur, maar ik was er nu. Vanaf dan heb ik hem niet meer losgelaten. Zo ging het stilletjes aan beter en beter. Ja, ik heb veel geweend. Een maand geleden vond mijn man mij nog huilend onder de douche, omdat ik had gevoeld dat Max in nood was geweest, maar daar niets mee had gedaan, ik voel(de) mij zo schuldig.

Mijn lieve man heeft mij in zijn armen genomen en getroost, dat het niemands schuld was, dat zo'n dingen gebeuren, dat dat het leven is.

Het is gelukkig wat rustiger nu.

Plaatsjes op het web die me geholpen hebben met het hervinden van die rust:

Eerst en vooral deze (tranen met tuiten hier, van de herkenning en erkenning);

en deze, op aanraden van een collega;

en ook deze hier.

Een nieuw leven!

Ja, en nieuw leven, in de blog (hoop ik), maar ook hier thuis!

In juni kwam er een klein ventje ter wereld, dat de onze op zijn kop kwam zetten.

Dat ventje is ondertussen bijna 7 maanden en kruipt (bijna) rond in onze living.

Maar dus, omdat ik de afgelopen maanden heel wat inspiratie vond op het (blog)net, begon het wat te kriebelen om ook mijn ideeën weer wat op te schrijven en te delen met de virtuele wereld.

Snel meer!

Tv uit, leeslamp aan! En andere dingen die mij blij maken.

Ik stoorde mij al een hele tijd aan mijn tv-kijkgedrag. Een paar weken geleden heb ik de stekker uit getrokken. Er zijn betere manieren om avonden door te komen dan zinloos zitten zappen tot dat Turkse kanaal op 532 (om dan weer helemaal vanaf 1 opnieuw te beginnen) om op te merken dat er echt niets, NIETS interessants te zien valt (of iets wat je nog niet hebt gezien). Dus hup met die digibox. Hij staat nu op de gang, stof te vergaren, want, je raadt het nooit, dat combi-abonnement internet - telefoon - digibox is toch wel goedkoper dan telefoon en internet apart zeker? Dus blijft ie, die digibox, maar wel met de stekker er uit. Gelukkig moet je te veel kabels aansluiten voor je terug in die zapmodus kan verzeilen. Nu lees ik veel meer boeken (nog meer!) en haal ik eindelijk al die films die ik al een hele tijd wou zien in huis (en kijk ik dus enkel als ik echt iets interessants tegenkom). Elke week passeer ik wel een keer in de bibliotheek. We koken nu ook veel meer samen. De afwas blijft minder staan, jaja, niets dan goeds jong! Dat maakt mij zo gelukkig!

Wat mij ook gelukkig maakt is mijn moestuin. Ik heb hem sinds maart. Hoe zalig kan het zijn om zelf gekweekte boontjes, Oost-Indische kers, pastinaak (jaja, ik oogstte een heuse pastinaak!), pompoen, komkommers... te oogsten. Ik voel me dan ook een beetje een rebel, mijn gebalde vuist naar de systemen in de wereld die niet lopen zoals ze zouden moeten lopen. Het vervult mij ook telkens weer van een zeer diepe dankbaarheid. De natuur is grillig, maar kan heel gul en vrijgevig zijn. Het geeft mij bijna een mystiek gevoel van deel zijn van iets veel groters, en dan vertrek ik telkens weer met een glimlach naar huis. Ja die moestuin. Nooit gedacht dat dat zoiets filosofisch kon zijn!

Vegi fast food!

Ik eet zoveel mogelijk vegetarisch. Wij hebben, zoals al eerder verteld, een soort van regeling hier thuis, namelijk: in de week eten we vegetarisch en in het weekend mag er af en toe een stukje vlees op tafel komen (dit vooral om manlief tevreden te houden :) ). Een van mijn favoriete vegetarische gerechten (dat ik echt graag met iedereen wil delen!) vond ik in het boek "veg!" van Hugh Fearnley-Whittingstall, wat trouwens echt een immense aanrader is voor zij die niet alleen vegetarisch willen eten, maar ook voor mensen die groenten (en peulvruchten) een wat meer centrale plaats in hun keuken willen geven. Het is de 'ketchupcurry van kikkererwten'. Voor zij die denken dat vegetarisch eten inhoudt dat je enkel nog een bak sla mag voorzetten: neen dus! Dit is een heerlijk lekker, makkelijk en zeer snel (dromen we daar niet allemaal van) gerecht waar je het helemaal warm van krijgt! Ideaal voor de tijd van het jaar!

Wat heb je nodig?

zonnebloemolie, 1 ui (in dunne ringen snijden), 2 cm gember (fijngeraspt), chili of chilivlokken (een snufje!), 1 teentje knoflook (geperst), 2 theelepels currypoeder, 400 gram kikkererwten (uit blik, afgespoeld en uitgelekt), 5 à 6 eetlepels tomatenketchup (zelfgemaakt of gekochte, ik maak het met gekochte uit tijdsgebrek, meestal doe ik er ook wel wat meer eetlepels in...), sap van een halve citroen (kan je eventueel weglaten, de kruiden geven zeker genoeg smaak!), zeezout en versgemalen peper, handje koriander voor eroverheen (enkel voor de zomer, maar zonder ook heel lekker!)

Begin met de ui te stoven in een pan. Als de ui glazig is, roer je er de kruiden (gember, chili, knoflook en curry) doorheen. Laat het geheel eventjes bakken, roer af en toe. Daarna voeg je er de ketchup, de kikkererwten en een beetje water bij (zeker niet teveel!). Goed roeren en nog wat laten doorkoken. Doe er dan wat zout en peper bij en eventueel het citroensap. Dien op met wat verse koriander (in het seizoen!). Superlekker met wat basmatirijst of een pita-broodje (of iets anders om dit hete potje wat mee af te koelen in je mond!). Geniet ervan!

Zero waste

Op het net kwam ik dit tegen, vond ik het posten waard:

“The poverty of our century is unlike that of any other. It is not, as poverty was before, the result of natural scarcity, but of a set of priorities imposed upon the rest of the world by the rich.” 

Sinds een paar weken ga ik naar de winkel met glazen potjes, voor minder afval. Niet iedereen vindt dit even amusant, maar ik trek mij daar niets van aan. Deze dame heeft mij daarvoor geïnspireerd, ik zou zeggen: laat je inspireren!

Ervaringen met de nachttrein (en andere).

We zijn terug thuis! En dus volgt er een verslagje van onze ervaringen natuurlijk. We zijn dus vertrokken vanuit Brussel met de Thalys-trein, eigenlijk ben je echt gewoon ra-zend-snel in Parijs! We hebben de stad lopend doorkruist met onze bagage (mijn liefje vond het té druk en benauwd in de metro) aangezien we aankwamen in Parijs-Noord en de nachttrein in Gare de Lyon vertrekt. Daar aangekomen hebben we wel wat uurtjes moeten wachten om dan eindelijk op de Thello-trein te stappen. We hadden een coupé voor zes personen. We kwamen als eerste aan in de trein en waren dus zeer benieuwd (en ook wel een beetje bang) naar wie met ons zou meereizen. Uiteindelijk bleek dat heel goed mee te vallen. Twee jonge Britse meiden vervoegden ons, we hadden geluk, we waren dus maar met vier in plaats van met zes, meer plaats! :) (ook iets wat ik iedereen aanraad wanneer je zo reist: boek een vier ligplaatsen coupé, met zes wordt het écht heel krap!). Wat mij opviel was dat deze trein echt verschrikkelijk lang is! Daarbij was ik ook heel blij te horen van het treinpersoneel, dat de trein volledig volgeboekt was (zoveel mensen die die ook echt nemen! super gewoon!). Qua reiscomfort kan zo'n nachtreis niet op tegen de auto of de bus. Je hebt echt een bedje, met lakens, een kussentje en een donsdekentje en je krijgt ook een flesje water. Ik sliep in de heenreis op het middelste bedje (volgens mij de beste plek), ik ging liggen en dacht: 'amai, dit ligt eigenlijk nog wel goed' en na 10 minuten was ik in dromenland. De treingeluiden en -bewegingen moet je even gewoon worden, maar daarna kan je echt goed slapen. Aangekomen in Milaan hebben we de stad verkend, musea bezocht en lekker gegeten (en nee, niet alleen pizza ;) ). De beste (bio-)ijsjes in Italië, vind je bij Grom Gelato: http://www.grom.it/eng/index.php, echt, zo'n diepe, volle ijssmaken heb je nog nooit geproefd!

Aangezien het een echte treinreis was, zijn we dan, met de trein, doorgereisd naar Bergamo. De Italiaanse treinen zijn goedkoper dan bij ons (als je de trage verbindingen neemt), maar je zit dan ook wel in heel oude gevallen, maar niet geklaagd, we waren er redelijk snel en goedkoop! Bergamo heeft ons hart wel een beetje gestolen, zo'n mooie, maar ook rustige en groene stad! We hadden toch wel wat spijt dat we maar één dagje daar hadden gepland. De oude stad, gelegen op een berg, boven de moderne(re) stad is echt een pareltje!

Dan zijn we verder gereisd naar het Gardameer en meer bepaald Sirmione. Daar zijn we wat langer gebleven om uit te rusten, te zwemmen... kortom te genieten. Hoewel het er iets té toeristisch was naar onze zin, hebben we er ons goed geamuseerd. Sirmione is ook een heel mooi idyllisch stadje (als je de horden mensen wegdenkt...) en het uitzicht op de bergen aan de andere kan van het meer was indrukwekkend.

Aan alle mooie liedjes komt een eind en dus keerden wij terug, maar niet zonder iets langer halt te houden in de lichtstad. Wij dus terug de slaaptrein op richting Parijs. Nu hadden we iets minder geluk en deelden we onze coupé met vijf. Ik sliep deze keer op het onderste bedje, toch een minder comfortabel plekje vergeleken met het middelste bed (en het hoogste bed is echt hoog!). In Parijs hadden wij nog twee dagen gepland om nog wat musea te bezoeken. We sliepen hier in een ecologisch hostel: http://www.hihostels.com/dba/hostels-Paris---Pajol-020192.en.htm dat pas sinds mei open is. Ook een heel aangename ervaring!

En dan waren we weer thuis. Onze conclusie is: het was za-lig! :) Onze nachttrein ervaring: zeker voor herhaling vatbaar, sterker zelfs, wij willen proberen om nooit meer met de vlieger te reizen en zo veel mogelijk met de trein, want ook het nachtelijk treinen kent nu voor ons geen geheimen meer! :)

Nood aan wijsheid.

Vandaag veel nood aan wijsheid, deze vond ik op het internet en is toch al een goed begin.

"We don’t need a list of rights and wrongs, tables of dos and don’ts: we need books, time, and silence. Thou shalt not is soon forgotten, but Once upon a time lasts forever.” 
― Philip Pullman

Laat maar komen die boeken, die tijd en de stilte!

Ode aan de traagheid!

Bewuste mensen als wij zijn, gaan wij deze zomer op vakantie naar Italië, met de nachttrein! Het zal wel zo'n dag duren voor we daar uiteindelijk aankomen. Nachttreinen vertrekken spijtig genoeg niet (meer) vanuit België. Dus we nemen eerst de trein naar Parijs en daar nemen we dan 's avonds de nachttrein naar Milaan. Met de eerste minuten van Thalys kan je echt goedkoop ticketjes bestellen vanuit België: 22 euro! Ook de nachttrein viel best mee: 160 euro heen en terug (ok, vliegen blijft goedkoper, maar daarover verder meer). Je moet hem wel boeken via de telefoon (aan 0,30 euro/minuut!). Met dank aan: http://www.lowtechmagazine.be/2012/06/met-de-trein-door-europa-een-praktische-gids.html voor de inspiratie en de tips.

Ik reis graag en heb het geluk al heel wat te hebben gezien op deze wereld, en ja, ik beken: dat was geregeld met het vliegtuig... Sinds een hele tijd besef ik echter dat het eigenlijk zo niet kan. Niet voor onze leefwereld, maar eigenlijk ook niet voor onszelf. Zo na een vluchtje van 10 à 12uur sta je gemakkelijk 10000 kilometer verder. Vanaf nu wil ik die kilometers voelen. Het landschap zien veranderen. Het klimaat voelen veranderen. Ik ben graag onderweg, en ik denk velen met mij, dus waarom niet de tijd nemen om ook effectief bewust onderweg te zijn? Te voelen dat je echt wel een heel eind van huis verwijderd bent? Daar wegen die extra euro's toch niet tegenop?

Vandaag kwam ik weer een bericht tegen: de luchtvervuiling stijgt, niet meer door de industrie, maar doordat steeds meer mensen steeds vaker de auto nemen. Ik doe alvast mijn best en ik hoop dat anderen zullen volgen. Wie weet leggen ze ooit weer een spoorlijn in in België die ons rechtstreeks met de rest van Europa verbindt, zonder eerst via Amsterdam, Keulen of Parijs te moeten.

Maar terug naar vandaag: ik ben heel content dat ik op reis kan zonder al te zwaar op de rijkdommen van de aarde te teren!

Herontdekking van de vulpen!

Als leerkracht moet je veel schrijven. Sinds een week of twee heb ik daarvoor mijn vulpen(nen) terug opgediept. Mijn vulpen heb ik al sinds het 1ste middelbaar. Ze gaat dus al een geruime tijd mee en is nog steeds bruikbaar (alleen spijtig dat het er een is van het merk Lamy, daar moeten speciale vullingen in en die heb ik momenteel niet). Nu gebruik ik een andere omdat ik dus nog geen tijd heb gehad om naar een speciale schrijfwarenzaak te gaan en opnieuw vullingen in te slaan.Toen ik naar de universiteit ging heb ik de eerste twee jaren nog wel met een pen geschreven, maar na verloop van tijd is dat er (spijtig genoeg) zo een beetje uitgegaan.

Nu heb ik ook het plan opgevat om ook mijn rode balpennen te vervangen door een vulpen met rode inkt. Blijkbaar bestaat dat dus ook! Wie weet volgen mijn collega's mijn voorbeeld en kan de traditie van het gebruik van de vulpen terug in het leven geroepen worden!

Donkerder groen: hoe ver staan we? :)

Bijna mei, eens kijken hoe ver we staan met de groene voornemens!

Het weekdagvegetarisme is helemaal ingeburgerd nu! Het geeft me het gevoel dat ik goed voor mezelf zorg, niet teveel dierlijke eiwitten en lekker veel groenten en fruit, en ook mijn steentje bijdraag voor de wereld. Heerlijk dus! Ik heb ook de lekkere tahin ontdekt als broodsmeersel! 

De snelkoker is voorgoed in de keukenkast verdwenen! Ook probeer ik wat vaker met stoffer en blik rond te gaan om zo minder elektriciteit te verbruiken. Tot het echt bijhouden van ons verbruik ben ik nog niet gegaan, misschien iets voor in de toekomst. 

Het shampoo-avontuur is iets minder succesvol. Ik heb al vannalles geprobeerd, natriumbicarbonaat maakt mijn haar echt stro-achtig (mijn haar is van nature droog), appelazijn was het ook niet echt. Ik probeer nu gewoon heeel weinig shampoo te gebruiken (een erwtje groot) en ben van om de dag douchen naar 1 keer om de drie dagen gegaan en was mij de andere dagen met een washandje aan de lavabo, gezellig! :)

Het opzeggen van het kabelabonnement is nog niet gelukt. De broer van het lief doet mee aan The Voice (zie: http://vtm.be/the-voice-van-vlaanderen/alex-callier-tot-tranen-toe-beroerd-door-matthijs) en ja, tot dat voorbij is, mag de kabel niet opgezegd worden! :)

Uit mijn cadeautjes mand heb ik al ééntje kunnen recupereren, op naar de volgende!

2013 kleurt een beetje donkerder groen!

Een nieuw jaar en heel wat nieuwe ideeën. Ik ben niet zo de persoon voor goede voornemens, maar dit jaar heb ik toch besloten om het op een aantal vlakken iets donkerder groen te proberen doen. Vorig jaar zijn mijn liefje en ik al gestart met het weekdagvegetarisme: in de week eten we vegetarisch, in het weekend mag er kip, vlees of vis op het menu. Een zeer haalbare inspanning, zo blijkt! Voor dit jaar heb ik besloten de elektrische waterkoker buiten te smijten (niet echt buiten, het liefje was niet zo enthousiast, hij staat nu in de kast, gewoon om te zien of we het volhouden om theetjes te maken op het gasfornuis, al één voordeel: meer plaats in de keuken!) omdat er voor elke kW elektriciteit 3kW moeten worden geproduceerd, niet zo heel efficiënt dus. Daarnaast wil ik ook echt proberen om minder afval te produceren door alleen zaken te kopen in grote hoeveelheden (en zo dus verpakking te besparen). Binnen ditzelfde puntje wil ik ook proberen om zelf shampoo te maken. Op deze blog/website vond ik hoe ik dit kan aanpakken: greenevelien.com. Ik wil ook heel graag het digitale kabelabonnement opzeggen (ik moet enkel nog uitzoeken hoe ik dat voor mekaar kan krijgen zonder een of andere te dure opzeg vergoeding...) en gaan voor slechts 2 kanalen op de televisie (ik ben daarmee groot geworden en vind dat er geen kwaliteit te zien is op de tv, zo'n gemis zal dat dan ook niet zijn...). Ik heb ook het herbruikbare maandverband ontdekt, misschien een beetje een taboe (is dat niet vies?!), maar onze mama's en oma's hadden geen wegwerp! Als laatste ben ik begonnen met een grote opruimactie, ik heb een doos gezocht en alle spullen die ik eigenlijk niet (meer) gebruik, of waar ik al drie andere versies van heb, in deze doos gestoken. Deze doos wordt mijn cadeautjes-doos. Telkens er een of andere verjaardag voor de deur staat, kan ik kijken in deze doos en mijn bedoeling is dan om deze spulletjes om te vormen tot een leuk cadeau, ik geef er een ander kleurtje aan, versier het voorwerp... Zo hoop ik in 2013 mijn steentje bij te dragen aan een ecologische wereld.

Broodsmeersels

Ik hou van eten, hoewel het lief beter is in koken dan ik, vind ik het fantastisch om receptjes uit te testen. Liefst vegetarische. Zo belandde ik op de blog van Dorien Knockaert ('Jonge Sla') en vandaar bij 'Food first Then Morals', genoeg materiaal om inspiratie op te doen voor een heel jaar lekker (vegetarisch) koken!

Wat mij altijd zo raar voorkwam is dat obligate sneetje kaas, hesp of salami tussen de boterhammen. Waar zijn die groenten dan gebleven? Een oplossing vond ik bij  'Food first Then Morals': dit smeersel ziet er toch overheerlijk uit! Dit weekend ga ik het recept uitproberen. Ik loop al de hele week rond met heel veel zin om mij op deze culinaire uitdaging te storten (vandaar dat ik mijn voornemen hier deel, om toch een stukje van mijn 'ik wil dat maken!!!!!!!!'-frustratie hier kwijt te kunnen), maar tussen het les geven door nog geen tijd gevonden...

(Voor het recept zie: http://foodfirstthenmorals.wordpress.com/2012/09/01/broodbeleg-pt-3/)

Creatief met haar!

Ik vind het leuk om verschillende kapsels uit te proberen. Een week geleden kwam ik op het internet iets tegen dat ik zelf wel eens wilde uitproberen. Hierboven het resultaat. Ook nog niet helemaal wat ik in mijn gedachten had, maar het heeft de hele dag gehouden en dat op zich vind ik al een hele prestatie :).

Granny square!

Mijn eerste granny square is af, haken vind ik niet zo gemakkelijk en gaat (nog) niet zo vlot als breien (ik had ook nogal een moeilijke wol gekozen denk ik...). Oefening baart kunst zeker? :)

Als je ziek bent moet je... breien! :)

De microben wisten mij vrijdag te vinden, na een weekendje ellende, was ik ook maandag nog niet in orde. De dokter zei dat ik best tot woensdag thuis kon blijven. Tussen de dutjes door heb ik mij dan op de zetel genesteld met een lekker theetje en het brei-projectje voor mijn lief. Vrijdag is zijn verjaardag en ik had mooie katoenen wol om een zalig zachte sjaal voor hem te breien. Nu is hij af! Hij rekt lekker mee, is warm en past helemaal bij de ogen van mijn lief! Ik ben helemaal content! :)

Hij is af!

Wat is er beter om te ontspannen na de eerste septemberstress dan je sjaal afmaken! Hij is dus helemaal af (op enkele details na: ik wil hem nog wat versieren met gehaakte bloemen...) en hoewel het nog heerlijk zomers weer is, kijk ik al stiekem uit naar die eerste novemberdagen om die stevige vrieskou te kunnen trotseren met die nieuwe dikke wintersjaal!
Hier is hij dan!

Ik heb gekozen voor zo'n cirkelmodel. Dat leek me wel leuk en geeft extra warmte! Daarbij vind ik het ook een voordeel dat ik hem niet kan verliezen tijdens het fietsen ofzo :) (Dat wil bij mij wel eens gebeuren...)
Ondertussen ben ik ook een sjaal begonnen voor mijn lief, een mens moet zich toch op een of andere manier kunnen afreageren he :)
Voor mij is zo'n breimomentje dé manier om mijn kopke eventjes helemaal leeg te maken en er daarna weer flink tegenaan te gaan.

Een bloempje

Ook het haken is redelijk gelukt, ik vond het wel moeilijker dan ik had verwacht. Oefenen is de boodschap! Hieronder mijn eerste gehaakte bloempje :)

Mijn eerste sjaal!

Zaterdag heb ik een workshop 'breien voor beginners' gevolgd in Leuven (zie: http://www.workshopleuven.be/). Eigenlijk was ik niet echt een beginner (een valse beginner dus). Ik kon al wel een eindje wegbreien, maar alleen een rechtse steek. De opzet had ik ook nog niet in de vingers en het afzetten had ik nog nooit gedaan. Na twee uurtjes was ik er echt helemaal mee weg. Ik kreeg een mooie stoffen zak, mocht een bolletje breiwol kiezen en kreeg daar de bijpassende (houten!) breipriemen bij. Helemaal gelukkig met mijn nieuwe kennis en kunde ben ik meteen in een sjaal gevlogen. Dit is wat ik zaterdag al had bereikt:

Ondertussen heb ik al zo'n 55cm sjaal! Ik kan niet wachten tot hij af is :)

Een cadeautje voor Felix

Een collega van mij heeft ook een blog. Zij inspireerde mij om bij de geboorte van Felix (echt zo'n mooi kindje!), zoontje van Nele en Tom, aan de slag te gaan met wat stofjes die nog in mijn kast lagen. Zie: http://re-saar-cle.blogspot.be/ om zelf met het baby-cadeau-maak-virus besmet te worden. Ik ging op zoek naar patroontjes op het internet en vond al snel een schattig uiltjespatroon.

Hier dus het resultaat, ik ben helemaal gewonnen voor het idee. Morgen ga ik een workshop breien volgen en volgende week ga ik ook leren haken. Ik kan niet wachten om nieuwe dingen uit te proberen en daarmee ook ecologisch verantwoorde cadeautjes in elkaar te steken!